นายจ้าง-ลูกจ้างจริงๆ แล้วก็เหมือนสามี-ภรรยาล่ะครับ อ้าว ! อย่าเพิ่งตกใจนะครับ ผมไม่ได้หมายถึงตำนานรักในที่ทำงาน แต่หมายความว่านายจ้างกับลูกจ้างก็เหมือนลิ้นกับฟันครับ มีเรื่องกระทบกระทั่งกันเสมอ และยิ่งมีคอมพิวเตอร์เข้ามาวุ่นวายด้วยแล้ว ก็ยิ่งยุ่งกันไปใหญ่ครับ

คืออย่างนี้ครับ ตอนที่มีอินเทอร์เน็ตใหม่ ๆ ก็มีการสำรวจความคิดเห็นของผู้บริหารบริษัทยักษ์ใหญ่ในอเมริกาว่าเห็นยังไงกับเทคโนโลยีนี้ ส่วนใหญ่เขาก็เห็นว่าเทคโนโลยีนี้จะช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพในการผลิตและการทำงานครับ แต่บรรดาบิ๊กๆเหล่านั้นเขาก็กังวลว่าพนักงานของเขาจะใช้เวลาไปในการรับส่ง e-mail ส่วนตัวหรือ surf ผจญภัยในโลกไซเบอร์ จนไม่เป็นอันทำงานครับ

ดังนั้น บริษัทห้างร้านกว่า 90 % เขาก็จะมีข้อบังคับออกมากำหนดเวลาในการใช้ e-mail ของพนักงานครับ รวมไปถึงการจำกัดไม่ให้พนักงานเปิดเว็บไซต์บางประเภทในคอมพิวเตอร์ของบริษัทโดยการติดตั้ง monitoring software ครับ

เรื่องข้อบังคับในการทำงานจริงๆ แล้วก็เป็นเรื่องปกติครับ กฎหมายคุ้มครองแรงงานเขาก็บอกว่าต้องมี และก็กำหนดด้วยว่าต้องมีรายละเอียดอะไรบ้าง หลัก ๆ ก็คือกำหนดสิทธิของทั้งฝ่ายนายจ้าง-ลูกจ้าง รวมไปถึงรายละเอียดต่าง ๆในการทำงานครับ

ถ้าลูกจ้างทำผิดข้อบังคับในการทำงาน หากเป็นเรื่องไม่ร้ายแรงถ้านายจ้างเตือนแล้วยังฝ่าฝืนอีก ก็ไล่ออกได้เลยครับ แต่ถ้าเป็นเรื่องร้ายแรงนายจ้างก็ไล่ออกได้เลยโดยไม่ต้องเตือน ดังนั้นรายละเอียดในเรื่องข้อบังคับ จึงมีความสำคัญ และโดยปกติข้อบังคับก็ต้องเกิดจากความตกลงร่วมกันของทั้งสองฝ่ายครับ เพราะเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง (คำในกฎหมายครับ อย่าไป serious)

ดังนั้น ถ้านายจ้าง-ลูกจ้างตกลงกันได้ในเรื่องการออกข้อบังคับกำหนดเวลาใช้คอมพิวเตอร์ หรือกำหนดไม่ให้พนักงานเปิดเว็บไซต์บางประเภทในที่ทำงาน เช่นเว็บไซต์ลามก เป็นต้น ก็น่าจะทำได้ครับ ปัญหาคือว่าถ้าไม่มีข้อบังคับในเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่ต้น แต่นายจ้างจะมากำหนดทีหลังจะทำอย่างไร ตรงนี้ก็คงต้องมีการปฎิบัติตามขั้นตอนของกฎหมายแรงงานสัมพันธ์ครับคือต้องมีการแจ้งข้อเรียกร้อง และมีการตกลงกันเพื่อมีการแก้ไขเพิ่มเติมข้อบังคับ หลักของกฎหมายแรงงานก็คือถ้านายจ้างเขาจะกำหนดข้อบังคับอะไรที่ทำให้เราเสียสิทธิ เขาต้องฟังเราครับ