มีแนวทางในการแบ่งแยกความผิดทั้งสองได้ดังนี้

ความผิดฐานฉ้อโกงทรัพย์นั้น เป็นการใช้อุบายหลอกลวงทำให้ผู้ถูกหลอกลวงหลงเชื่อและส่งมอบทรัพย์ให้แก่ผู้หลอกลวงไป และเป็นการให้ทรัพย์โดยมอบให้ไปโดยความเต็มใจเพราะเชื่อการหลอกลวงนั้น

ส่วนการลักทรัพย์โดยใช้อุบายหลอกลวงนั้น ไม่ใช่เป็นการหลอกลวงโดยประสงค์จะให้ผู้ถูกหลอกลวงนั้นส่งมอบทรัพย์นั้นให้โดยตรง แต่เป็นการหลอกลวงเพื่อให้สะดวกในการที่จะลักทรัพย์เท่านั้น เช่น

นาย ก. เจตนาทุจริตคิดจะเอาทรัพย์ของผู้อื่น จึงใช้อุบายทำทีเข้าไปซื้อของ โดยให้เจ้าของร้านหยิบของมาให้ดูหลายๆชิ้น พอเจ้าของเผลอหรือมัวยุ่งกับการขายของให้กับลูกค้าคนอื่น นาย ก. ได้เอาของนั้นใส่กระเป๋าไปเสีย 1 ชิ้น โดยยังไม่ได้ตกลงซื้อ การกระทำดังกล่าวเป็นการลักทรัพย์โดยใช้อุบาย เพราะเจ้าของร้านยังมิได้มอบการครอบครองสิ่งของนั้นให้แก่นาย ก. เพียงแต่ให้เลือกดูเท่านั้น

หรือ ทำทีว่าขอยืมทองคำมาทำพิธี โดยนำมาทับห่อตัวยาเพื่อความศักดิ์สิทธิ์ เจ้าของทองคำหลงเชื่อ จึงมอบทองคำให้ไป โดยมีการกระทำพิธีต่อหน้าเจ้าทรัพย์ โดยห่อตัวยาและทองคำไว้คนละห่อ จากนั้นก็ขอยืมพาน เพื่อมาใส่ตัวยาและห่อทองคำ ขณะเจ้าของทรัพย์เข้าไปหยิบพาน ได้มีการนำห่อโลหะอื่นที่เตรียมมาเปลี่ยนห่อทองคำไป เมื่อนำพานมาให้ แล้วก็ได้ทำพิธีปลุกเสกต่อหน้าเจ้าทรัพย์และให้เจ้าทรัพย์เก็บรักษาห้ามแตะต้องจนกว่าจะเย็นจึงจะเปิดห่อยาที่มีห่อทองคำทับไว้ได้ แต่เมื่อเปิดออกมากลับเป็นก้อนโลหะอื่นมิใช่ทองคำ ซึ่งการกระทำดังกล่าวเป็นการลักทรัพย์โดยใช้อุบาย มิใช่ฉ้อโกงทรัพย์ เพราะเจ้าทรัพย์เพียงมอบทองคำให้ไปทำพิธี มิได้มอบให้ไปใช้ จึงเป็นการอนุญาตให้จับต้องได้เพียงชั่วคราว จึงมิใช่หลอกลวงให้เจ้าทรัพย์ส่งมอบทรัพย์ให้ไปด้วยความเต็มใจ ยังถือว่าทรัพย์นั้นยังอยู่ในความครอบครองของเจ้าทรัพย์ เพียงใช้อุบายให้เอาทองคำออกมาวางเท่านั้น จึงถือว่าเป็นการลักทรัพย์โดยใช้อุบาย