การเอาทรัพย์ไปเพื่อหยามน้ำหน้ากันและแสดงอวดเพื่อนด้วยความคึกคะนอง หรือเป็นการแสดงอำนาจบาตรใหญ่ตามประสาวัยรุ่น ไม่เป็นการประสงค์ต่อทรัพย์ ไม่เป็นการลักทรัพย์ จึงไม่เป็นความผิดฐานชิงทรัพย์

ฎีกาที่ 2753/2539 จำเลยกับพวกขึ้นไปบนรถโดยสารประจำทาง บังคับขู่เข็ญให้ผู้เสียหายถอดเสื้อฝึกงานและแหวนรุ่นทำด้วยเงินซึ่งมีราคาเล็กน้อย จำเลยกระทำไปโดยการแสดงอำนาจบาตรใหญ่ ด้วยความคึกคะนองเพื่อให้ผู้เสียหายซึ่งเป็นนักศึกษาต่างสถาบันที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับสถาบันของจำเลยเห็นว่า เป็นคนเก่งพอที่จะรังแกคนได้ตามวิสัยของวัยรุ่นที่มีความประพฤติไม่เรียบร้อยเท่านั้น มิใช่มุ่งหมายเพื่อจะได้ผลประโยชน์จากทรัพย์ จึงไม่ผิดฐานปล้นทรัพย์ แต่เป็นความผิดต่อเสรีภาพ ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 309 วรรคแรก

แต่ถ้าเป็นการใช้ความรุนแรงและเห็นได้ว่าเป็นการประสงค์เอาทรัพย์นั้น เช่นพอขอเสื้อฝึกงาน แต่ผู้เสียหายไม่ยอมให้ จึงได้ใช้มีดคัทเตอร์ที่เตรียมมา มาจี้ข่มขู่ จับมือผู้เสียหายไว้แล้วให้พวกที่มาด้วยกันรุมทำร้าย ผู้เสียหายจึงยอมถอดเสื้อฝึกงานให้ไป ซึ่งเป็นการคุกคามขู่เข็ญให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่กาย หากผู้เสียหายไม่ยอมตามที่จำเลยกับพวกต้องการ ผู้เสียหาย อาจจะถูกทำร้ายอีก จึงมิใช่เป็นการให้ทรัพย์ไปด้วยความสมัครใจ แต่อยู่ในอำนาจบังคับของพวกจำเลย จึงเป็นการกระทำผิดฐานปล้นทรัพย์ ดูฎีกา 507/2543 ประกอบ

http://www.police.go.th